Roemenië! De voorbereiding.
In mijn voorbereiding vond ik niet echt veel informatie over dit Oost-Europees land, het wordt dus een beetje een avontuurlijke reis.
Het land heeft nogal een slechte reputatie, criminele bendes, zigeuners en Dracula ... dit zijn meestal de eerste associaties met dit land.
Maar het land heeft enorme stappen in de goede richting gezet sinds de val van dictator Ceausescu begin jaren 90.
Roemenië is het land van uitgestrekte wouden, bergketens, grote vlaktes en gezellige steden en dorpen.
Het land heeft nog echte wilde natuurgebieden, de grootste populatie beren, wolven en ander groot wild.
Hopelijk kan in een beer spotten in het wild, ooit zag ik er een paar in het Yosemite NP in de Verenigde staten.
D1: Zaterdag 16 augustus: Brugge - Hegyelhalon (Hongarije) (1289km)
Veiligheid boven alles, de eerste 500 kilometer heb ik zeker 3 keer moeten stoppen om wat bij te slapen, makkelijk als je je bed meehebt.
Ik kocht een vignet voor 1 dag, ik moest dus zien dat ik voor 12h middernacht door Oostenrijk was.
Daar slapen was geen optie, ik voelde mij er niet veilig.
Bella daarentegen amuseerde zich rot.
Op de app. Park4night vond ik in het grensstadje Hegyeshalom een plekje op de parking van de plaatselijke voetbalploeg.
De Route.
De enige "opdracht" was om het gemakjes tot aan de grens van Roemenië te rijden.
Eerst nog een stop bij de plaatselijke bakkerij om "Kipli" (soort brood) te kopen.
Een "no go" voor Bella om de omgeving te verkennen want er liepen loslopende honden rond.
Ik vrees dat we dit nog gaan voorhebben tijdens onze reis, Roemenië het land van de loslopende, verwaarloosde honden.
Opvallend die honden die ik zag hebben net zoals de koeien bij ons een label in hun oor (i.p.v. een chip?).
D3: Maandag 18 augustus: Arad (Roemenië) - Timisoara (66km)
Er was 's nachts een Oostenrijkse camper Fluffy komen vergezellen dus ik stond niet meer alleen op de parking.
Hier kon Bella zich uitleven, geen hond te zien ...
Vanzelfsprekend raakt ze dan met de lange lijn verstrikt in de struiken en mag ik haar dan gaan bevrijden in het pikdonker...
Jakkes wat een stank opeens ... (mensen)stront aan mijn schoenen ... de geur bleef nog uren in mijn neus hangen, verschrikkelijk!
Er werd rond 8h (vriendelijk) op het raam getikt, ik moest de camper verplaatsen, men ging er dranghekken plaatsen voor een evenement.
Dat kan gebeuren als je op een parking staat.
Er stond een stadbezoek gepland aan de stad Timisoara.
Ik had de dag voordien een Roemeense betaling app. geïnstalleerd om de parking in het centrum Timisoara betalen.
Ik mocht er niet binnen met Bella dus ik besloot de binnenkant te bekijken op het einde van mijn stadstour zodat ik haar een tijdje in de camper kon laten.
Mooie pleinen, gebouwen, gezellige straten.
Een mooie impressie:
D5: Woensdag 20 augustus: Hateg - Carnic. (30km)
De Route
Auto's rijden er gewoon door elkaar, iedereen parkeert waar hij/zijn zin heeft, soms gewoon midden op straat.
Van hoffelijkheid is er geen sprake in Roemenië heb ik al gemerkt.
Ik verstond er geen snars van ...
Ik deed een draaiende beweging van een kraantje, water! en zij wees een andere richting aan en aan haar gebaren te zien wilde ze meerijden om het te tonen.
Ik dacht nu gaat ze tonen waar ik wat flessen kon vullen maar neen, ze had mij gewoon gebruikt als taxi.
Ze was wel zeer dankbaar zag ik en het was de richting van mijn bestemming.
De laatste 5 kilometer naar de start van de wandeling die ik uitgezocht had was een grintweg had ik gelezen.
Een grintweg amaai, de naam grint niet waardig, niet te doen van de rotsblokken, putten en kuilen.
Ik was dan ook opgelucht toen ik eindelijk de parking had bereikt in Carnic, de weg ging ook niet verder.
Er was geen bereik zowel internet als telefoon, opeens ben je dan heel alleen, dat gevoel had ik dan.
Gelukkig was er ook de tablet met gedownloade series van Netflix.
Ik had gekozen voor de hoog aangeschreven wandeling van Carnic naar Refugiul (berghut) Gentiana.
Mijn eerste echte wandeling op Roemeense bodem.
Ik moest een een hoogteverschil overbruggen van 670 meter, er zou dus was geklommen moeten worden.
Op de site van All trail staat deze wandeling als relatief kort ... 5 kilometer... op het einde van de dag had ik precies 12 kilometer gewandeld waarvan 6 kilometer bergop ...
Onderweg een stop aan de Maria Magdalena waterval (een heilige waterval?)
De laatste 2 kilometer tot aan de berghut was super pittig, steil bergop over grote keien en op mijn rug Bella, het was echt afzien en daarna moest ik dan nog terug ... bergaf weliswaar.
Het zijn natuurlijk niet de overvloedige watervallen die ik een paar jaar geleden in Noorwegen mocht aanschouwen, maar deze was toch leuk om te zien, wie het kleine niet eert ....
En Bella zou haar vriendjes en vriendinnetjes katten terugzien ...
Maar eerst moest ik onderweg de eerste "wilde dieren" trotseren ...
Heel leuk toen ik aankwam op de overnachtingsplek, een man vroeg mij of ik iets nodig had, elektriciteit, water ...
D7: Vrijdag 22 augustus: Hateg - Transalpina route. (137km)
In de ochtend begon de zon stilaan door de wolken te piepen en was het net zoals de vorige dagen bloedheet.
Er stond een rit gepland richting de Transalpina "route 67C".
Ik had gekozen om niet de kortste weg te nemen en een stuk door het Parsul NP Jiului te rijden.
Veel genieten van het uitzicht tijdens het rijden zat er niet in want de E79 is een enorm drukke weg met heel veel vrachtwagens die regelmatig gekke maneuvers maken om te kunnen inhalen, niet leuk dus.
Blijkbaar was het heilig water, de mensen keken dan ook verbaast toen ik de gevulde flessen met de trechter in Fluffy goot ...
De praktische zaken op een road trip nemen soms heel wat tijd in beslag zeker als er amper water uit de (heilige) bron komt.
Ik was blij dat ik na Bumbesti-Jiu, ook al zo'n vuile, grauwe stad binnendoor kon rijden richting Novaci waar de Transalpina route start.
Vlak na Urdele begon het klimwerk voor Fluffy, maar het begon ook te onweren, ik besloot niet verder te rijden en een overnachtingsplek te zoeken.
De overnachtingsplek was eventjes "off road" rijden en dat is altijd spannend, zeker in regenweer en beperkt zicht, maar het was het waard om het te doen, wat een pareltje!
En of het een pareltje was!
Een gelukzalig gevoel overviel mij, dit is vrijheid, dit is Geert!
Met veel foto's en video's probeer ik dat gevoel mee te nemen naar "later".
D8: Zaterdag 23 augustus: Transalpina route. (120km)
Het leek wel dat ik op een vliegtuig met veel turbulentie zat.
Eventjes dacht ik om een stukje naar beneden te rijden en zo wat uit de wind te staan, maar na een extra check van de handrem en versnellingspook besloot ik het toch niet te doen en terug te gaan slapen en dromen dat ik met het vliegtuig op stap was...
Die route (DN67C) is een 148 kilometer lange bergweg die door de Zuidelijke Karpaten van Roemenië loopt.
Het hoogste deel van de weg ligt bij de Urdele pas op 2145 meter hoogte.
De transalpina staat bekend om zijn spectaculaire uitzichten en kronkelende wegen.
Bella vond de rit minder leuk, het constant draaien, dat zag je aan haar gedrag, op een gegeven moment vond ik haar niet meer, ze zat helemaal verscholen tussen de Curverboxen in het koffergedeelte.
Zalig om te lunchen met zo'n hemels zicht!
Een echte roadtrip naar mijn hart!
Eigenlijk overal onderweg zie je mensen-, meestal dames die fruit, kaas, honing en vooral confituur verkopen.
Het werd tijd dat ik wat cash geld afhaalde want ik had na 8 dagen Roemenië nog geen "Leu" in mijn handen gehad (1 Leu = 0,20 Euro).
Ezels kom je overal tegen .....
D9: Zondag 24 augustus: Sebes - "Rapa Rosie". (16km)
De eerste stop van de dag was de Lidl in Sebes.
In Roemenië zijn alle grootwarenhuizen de ganse zondag open.
Cash opvragen in de winkel kon blijkbaar niet, dus ik moest op zoek naar een bank (ATM) in de buurt.
Ik heb 400 Lei afgehaald, zo'n 90 Euro.
Het "papier" voelt anders aan dan onze Euro's.
In feite is "buitenlands geld" nostalgie, waar is de tijd dat ieder land zijn eigen munt had en we thuis het buitenlands geld in een potje bewaarden ...
Een volgende stop aan een plaatselijke markplaats.
Een verkoper probeerde mij een zak van 50 kilogram aardappelen te verkopen, stel je voor ...
In de buurt van de stad Sebes ligt het natuurwonder "rapa rosie", de rode kloof.
Eerst moest Fluffy 4 kilometer grintweg trotseren, gelukkig goed berijdbaar.
't schaptjes Bella, schaptjes !!!!!!!
Het zicht is (onverwacht) verbluffend fenomenaal, de eerste aanblik deed me denken aan (mini) Bryce Canyon in Utah (VS) waar ik ooit geweest ben.
"Rapie Rosie" betekent rode kloof, de opvallende rotsen zijn het resultaat van erosie, vandaar de grillige vormen, echt schitterend om te zien!
Een echt natuurwonder, een kunstwerk gevormd door de natuur ...
Je kunt er tot aan de kloof wandelen, sommige paden zijn super steil maar het uitzicht boven compenseert de inspanning.
Een toppertje!
Het vele klimmen vond Bella niet zo leuk omdat ze constant heen en weer geschud werd in de rugzak.
Ik hoorde haar regelmatig miauwen (klagen).
Bella was blij toen we terug bij Fluffy kwamen, even had ze zich vergist toen ze liep naar een andere witte bestelwagen.
Ik besloot om niet meer verder te rijden en te blijven in de nabijheid van de kloof op een schitterend plekje.
Genieten van de omgeving, een wijntje, muziek, schrijven en wat (niet te veel) na te denken over het leven en de toekomst.
Alles is beter dan een jaar geleden toen ik nog op stap was met een fake iemand, die mij koos voor de campertripjes en om van mij te profiteren en mij dan ook nog te beliegen- en bedriegen.
Alles is beter nu!
D10: Maandag 25 augustus: Sebes - Transfăgărășanul (108km)
Ik nam afscheid van een prachtig ovenachtingsplekje om te rijden naar de stad Sibiu, zo'n 60 kilometer dieper Roemenië in.
Na Timisoara opnieuw een stadsbezoek, ik moest dus opnieuw het Roemeense stadsverkeer trotseren wat mij telkens de nodige stress bezorgd.
Ik had geluk, ik kon redelijk dicht bij het historische stadscentrum parkeren.
Vooraleer ik bij "de old town" was heb ik eerst een markt doorlopen, altijd leuk om de plaatselijke mensen bezig te zien.
Je merkt in de oude stadskern veel Saksische (Duitse) architectuur.
Er zijn heel wat historische bezienswaardigheden in de binnenstad van Sibiu.
Sibiu heeft een heel mooie, lange (verkeersvrije) winkelstraat, opvallend, gigantisch veel galanterieën, ze zijn niet te tellen soms de ene na de andere en ondanks het verleidelijk was heb ik geen kreemtje gegeten.
Een van de top bezienswaardigheden in Sibiu is de "Bridge of Lies", de Brug van Leugens, wordt zo genoemd vanwege het oneerlijke gedrag van de handelaars die daar vroeger hun waren aanboden.
Vanop de brug had ik ook een mooi uitzicht op het onderste deel van de stad.
Dit stukje was echt heel mooi om te zien, een schilderijtje, vooral op het filmpje hieronder zie je hoe mooi het was.
Ik wilde nog voor de spits de stad verlaten, opnieuw eens je de binnenstad uit rijdt wordt je gekatapulteerd naar 60 jaar terug, oude vervallen huizen en winkeltjes, fabrieken waar er nog steeds geproduceerd wordt.
Roemenië is een land met meerdere gezichten.
Het was de tijd om terug te trekken naar de natuur, ik reed nog een 30 kilometer verder binnenland.
Ik vond een leuk plekje op een 10-tal kilometer van de start van een van de mooiste routes ter wereld (volgens het www), de Transfăgărășanul route!
Die route ga ik de komende dagen rijden.
D11: Dinsdag 26 augustus: Transfăgărășanul deel 1 (58km)
Wakker worden met dit zicht, heerlijk toch?
Ook Bella was opnieuw in haar nopjes, een reuze kattenbak!
De Transfăgărășanul route (DN7C) stond op het programma.
De Roemenen noemen het een van de zeven wonderen van het land, misschien wel de mooiste weg van de wereld ... de verwachtingen waren dus hooggespannen...
De route is maar liefst 100 kilometer lang en werd tussen 1970 en 1974 gebouwd door het Roemeense leger in opdracht van dictator Nicolae Ceausescu, om zo een snellere weg tussen de bergen te hebben in het geval van een aanval van de Sovjet-Unie.
Minstens 40 soldaten kwamen om het leven tijdens de bouw doordat het leger werkte met dynamiet om stukken rots weg te blazen.
Een eerste (lange) stop al na 10 kilometer om te gaan wandelen naar de waterval Balea.
Aan de start een bord met een waarschuwing om beren geen eten te geven.
Ik ben eens benieuwd of ik er eentje zal zien tijdens mijn Roemenië reis.
Ook hier net zoals overal bij elke toeristische bezienswaardigheid de souvenirwinkeltjes en eetstandjes.
Het was een pittige klim van ongeveer een uurtje naar de waterval, opvallend hoeveel mensen zonder enige voorbereiding aan een wandeling beginnen, op hun slippers, geen aangepaste kledij, na een paar honderd meter zie je hen dan zitten langs te kant badend in het zweet ...
De Balea waterval is best mooi om te zien, een totale hoogte van 60 meter en blijkbaar een van de grootste in Roemenië.
Na een late lunch "back on de road"!
De weg lijkt heel goed op de panoramische route Trollstigen in Noorwegen die ik 2 jaar geleden reed.
Ook daar de slingerende weg door de bergen met de spectaculaire uitzichten onderweg.
Trollstigen was door de sneeuw en de vele wauw watervallen onderweg nog spectaculairder.
Het meer wat verder is wel mooi om te zien.
De Transfăgărășanul route is onderdeel van een Nationaal Park, wild kamperen is er niet toegestaan, ik heb gelezen dat de politie daar streng op controleert.
Blijkbaar zolang je niet op gras staat is het ok, ik heb mij geparkeerd op een van de kleine parkings langs de route met een schitterend uitzicht!
Wat later kwam er nog een Franse camper Fluffy vergezellen.
D12: Woensdag 27 augustus: Transfăgărășanul deel 2. (75km)
In de ochtend tijd voor wat praktische zaken zoals water vullen van het watervalletje wat verder op.
Heerlijk heen en weer wandelen in het ochtendzonnetje, het was opnieuw lekker warm, ook al stond Fluffy geparkeerd op 2000 meter hoogte.
Dan maar een foto genomen van een monument onderweg ...
Meer en meer zag ik de waarschuwingsborden voor beren, ik hoopte dat ik tenminste toch 1 wilde beer zou zien op mijn Roemenië trip.
2 jaar geleden in Noorwegen had ik ook de hoop een Eland te zien, buiten een standbeeld van een Eland heb ik er geen gezien.
En ... toen ik even halt hielt voor een sanitaire stop, een beer !!!!!! ... die liep naast Fluffy.
Daar het beest vlak naast Fluffy kwam te liggen had ik alle gelegenheid om foto's te nemen, schitterend!
In no time stond heel de parking vol met nieuwsgierigen en file op de baan in 2 richtingen.
Ook de politie kwam voorbij en probeerde de beer weg te jagen met sirenes.
Vorige maand is er een toerist doodgebeten door een beer in Roemenië.
En ik kan begrijpen dat de politie alert is en er veel waarschuwingsborden staan als je ziet dat er toch dommeriken uit hun wagen stappen om een foto te nemen. Stom, stom, stom!
En nog geen 2 kilometer verder was het alweer prijs, beer nummer 2!
Een groter exemplaar.
Ik was verry happy, mijn berenwens was uitgekomen!
Bij een korte wandeling tussendoor een kudde schapen, even ging er door mijn hoofd, wat als er nu een beer zou verschijnen? ...
Ik was bijna aan het einde van de Transfăgărășanul route en er wachtte mij nog een verrassing, beer 3- 4 en 5.
Mooier kon het niet een mama met haar 2 kleintjes, een wauw gevoel!
Heel tevreden kwam ik aan de laatste bezienswaardigheid van de Transfăgărășanul route, namelijk "Barajul Vidraru".
Dit is een indrukwekkende boogdam die in 1965 werd voltooid.
De dam wordt gebruikt voor energieopwekking, irrigatie en overstromingspreventie.
Het was zeer druk aan "Barajul Vidraru", parkeren met de camper is soms heel moeilijk, ik besloot om wat verder te rijden en dan te voet met Bella te wandelen naar de dam en het uitkijkpunt.
Opvallend toch overal die straathonden, die blijven gewoon liggen op straat en de wagens moeten er om heen rijden.
Ik dacht eerst dat het beeld van Rocky (Sylvester Stallone) was, naar de bekende filmscene in Rocky 2 ...
Ik was moe, het was dus hoogt tijd om een overnachtingplek te gaan zoeken buiten de "bear zone".
Die vond ik in het dorpje Corbeni aan de Arges stroom, maar eerst moest ik nog een landweg trotseren.
Opnieuw een schitterend plekje.
D13: Donderdag 28 augustus: Transfăgărășanul - Boekarest. (201km)
Een overgang dag van de bergen naar de stad, van de rust naar de chaos.
Veel was er niet gepland, rustig wakker worden, de camper in de binnenkant schoonmaken en wat praktische zaken regelen.
Ik kan er niet van onderuit, ook het werk blijf ik op de achtergrond volgen al is het zeer beperkt.
De bedoeling was de rit van om en bij de 200 kilometer te maken naar de hoofdstad van Roemenië Boekarest.
Niet dat ik grote fan ben om grote, drukke steden alleen te bezoeken maar ik kan achteraf toch niet zeggen dat ik naar Roemenië ben geweest en de hoofdstad niet heb bezocht.
Ik was nieuwsgierig naar de prijzen van kledij enz ... (er wordt gezegd dat Roemenië goedkoper is).
Na mijn middagdutje bezocht ik een van de indoor "malls" op een 30 kilometer van Boekarest.
Ik heb een paar sport- kledijwinkels doorlopen, ik zag geen grote prijsverschillen, dus ik heb geen nieuwe garderobe onderbroeken aangeschaft ....
Het was dit keer niet de bedoeling om zoals in het verleden de camper ergens te parkeren aan een station en dan met de trein te reizen naar een hoofdstad, bijvoorbeeld vorig jaar naar Rome.
Ik wilde het eens op een andere manier proberen.
De verkeersspits van de hoofdstad vermijden en pas later op de avond naar het centrum rijden.
Ik had een gratis parking gevonden op de park4night app. vlak aan het Tineretului park.
Dit is op een uur wandelen van de bezienswaardigheden.
Voldoende plaats om te parkeren en best rustig ondanks het redelijk dicht bij het centrum ligt.
Er stonden geen andere campers op de parking, wel een groep ouderen (van mijn leeftijd ...) die aan het barbecueën waren op de parking.
D14: Vrijdag 29 augustus: Boekarest. (36km)
Boekarest is de hoofdstad van Roemenië en tevens ook de grootste stad met 2,5 miljoen inwoners.
De stad ligt helemaal in het zuiden van het land.
Het was snikheet, toen ik vertrok om 9h voor de wandeling naar de binnenstad stond de thermometer al op 30 graden, wat zou dat geven in het centrum van de stad om 14h ...
Boekarest herbergt vele culturele en historische bezienswaardigheden.
Een eerste foto aan het paleis van het parlement, het grootste administratieve gebouw van Europa.
12000 kamers heeft het gigantisch gebouw.
Net zoals in de andere steden die ik bezocht heb rijden er in Boekarest ook nog een aantal van de oude trams uit de jaren stilletjes.
Zoals ik al eerder heb vermeld op mijn reisblog is Roemenië een diep gelovig land, je merkt dit niet alleen aan de vele kruisen langs de baan maar ook aan de vele kerken en het is niet zoals bij ons dat die leeg zijn, neen, overal talrijke mensen die komen bidden.
In Boekarest heb ik mij beperkt tot deze kerk, heel mooi en authentiek binnenin.
Ik had niet een bepaald traject uitgestippeld om te wandelen, ik had vooraf wel enkele bezienswaardigheden aangestipt die ik zeker wilde zien.
Eentje daarvan is het "revolutieplein", dit is recent historisch te noemen, ik zie de beelden nog in mijn herinnering.
Pas in 1989 kreeg dit plein zijn huidige naam.
Vroeger bevond zich op dat plein het hoofdkwartier van de communistische partij.
Het was op deze plek dat dictator Nicolae Ceausescu en zijn vrouw per helikopter vluchtten tijdens de manifestaties die het einde van het dictator regime inluidden.
Verder tijdens mijn wandeling heel veel (ongetwijfeld) historische gebouwen waarvan ik de geschiedenis niet weet.
Zou dit een echte Banksys zijn?
Na 5 uur wandelen had ik er genoeg van, 23 kilometer op de teller, bloedheet en doodmoe.
Ik ben tevreden dat ik (een deel van) Boekarest gezien heb, maar het is absoluut niet de mooiste wereldstad die ik gezien heb, en ik heb er ondertussen al heel wat kunnen uitvinken op mijn lijst.
Het was ondertussen 15h, bloedheet, het was de bedoeling om voor de verkeerspits de stad te kunnen uitrijden.
Whishful thinking ... anderhalf uur later stond ik nog aan te schuiven tussen de Roemeense cowboys op de weg.
Nadat ik zonder blutsen en deuken de stad uit was wilde ik maar 1 ding, zo snel mogelijk slaapplaats vinden.
Het was opnieuw een zeer rustig plekje, ideaal voor Bella.
Net zoals bij veel van de plekjes een mini vuilnisbelt.
Roemenen geven niets om het milieu en laten overal vuilnis achter.
D15: Zaterdag 30 augustus: Boekarest - Paclele Mici (150KM).
Rond 2h werd ik wakker van stemmen en muziek, ik keek (voorzichtig) uit het raampje en ik zag dat er tientallen auto's geparkeerd stonden in de buurt van Fluffy en daarrond heel wat jeugdig volk.
Ik wilde de aandacht niet trekken door honderd meter verder te rijden en besloot oordoppen in te doen.
Doordat ik eerder besloten had om Boekarest te bezoeken en af te wijken van de route, moest ik terug een flink stuk het binnenland in rijden.
Onderweg opnieuw de Roemeense wegcowboys, die halen aan hoge snelheid een rij auto's in op een tweebaansweg om dan net voor de tegenligger terug in te voegen, echt niet normaal.
Zijn die Roemenen nu gek of kunnen ze "gewoon" niet rijden?
Eerst een telefoontje naar Orange omdat ik een melding gekregen had dat mijn EU data was opgebruikt.
Ik vond dit vreemd want in mijn abonnement zijn er gigantisch veel Gigabytes beschikbaar...
Blijkbaar is het data verbruik buiten België gelimiteerd tot 45 Gigabyte ... een addertje onder het "providers gras" ...
45 Gigabytes waren op ... ja, ik kijk dagelijks het nieuws, familie, voetbal, online radio... zo gaat het verbruik snel hoor ...
Soit, ik heb mijn abonnement laten aanpassen en het was 48h (ongeduldig ...) wachten tot het doorgevoerd was.
Het was opnieuw bloedheet, 38 graden, neen er was niets mis met de thermometer van Fluffy.
Na een rit van om en bij de 130 kilometer was het tijd voor een wandeling om wat op te warmen ...
Ik had een bezoekje gepland aan het niet zo gekende vulkanisch gebied in de omgeving van de stad Berca.
Ik heb in Java "echte" nog actieve vulkanen gezien (en geroken ...) maar modder vulkaan(tjes) had ik nog nooit gezien.
Het is niet spectaculair maar het maanlandschap en het borrelen van de modder is toch leuk om te zien.
"De aarde leeft" zo heb ik het ervaren.
De hoge buitentemperatuur, (het zal wel rond de 40 graden geweest zijn) gaf de ervaring nog wat extra cachet.
Het was ondertussen tijd om een slaapplaats te zoeken.
Op de app. Park4night was er in de buurt een mega mooi plekje, maar eerst moest er een moeilijk te berijden grintweg overwonnen worden.
Toen ik ter plaatse kwam stonden er al een 4-tal "off road vrachtwagen campers".
Te druk voor mij en ik reed een stukje terug waar ik alleen kon staan en Bella haar ding kon doen.
Bella is altijd heel aandachtig wat er in de omgeving gebeurt, is er onraad dan vlucht ze snel de camper in, ook toen er opeens een koe aan de camper stond.
D16: Zondag 31 augustus: Paclele Mici - Busteni (185KM).
Opnieuw een overgangsrit, want ik moest eerst een flink stuk terugkeren richting Boekarest om dan terug in noordelijke richting te rijden via de route 1 richting Bucegi National Park.
Onderweg sloeg het weer om, een onweersbui, veel wind en een flinke afkoeling tot gevolg, het was nog amper 18 graden, bovendien viel de route nogal tegen.
Net toen de route wat mooiere vergezichten begon te geven stond ik stil in de file, volgens "Waze" was er een ongeval gebeurt en moest er een omweg genomen worden.
Ik had daar geen zin in en besloot in de buurt een overnachtingplek te zoeken.
En dat bracht mij wel tot een heel apart plekje, de parking voor een klooster.
Wat een plaatje!
"Manastirea Caraiman", ik vond op het internet zo goed als geen Nederlandstalige informatie over dit volgens mij redelijk recent gebouwd klooster, maar het zag er wel heel mooi uit aan de buitenkant.
En het kon bezocht worden, weliswaar zonder Bella want dieren waren niet toegelaten, er stond een bordje van een kat met een streep er door, dat zie je ook niet veel.
Er stonden 2 kerken op het domein, het ene in hout opgetrokken, het was er nogal donker binnen en het rook nogal muf, maar mooi om te zien.
De andere kerk opgetrokken in steen was een juweeltje binnenin.
80 procent van de Roemenen zijn Roemeens orthodoxen.
Leden van die kerk geloven dat er één ware God is die uit drie afzonderlijke delen bestaat, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Ze geloven ook dat Jezus zowel volledig mens als goddelijk was.
Het klooster zelf ziet er groot uit, ze zijn bezig nog een vleugel bij te bouwen, blijkbaar roepingen genoeg in Roemenië.
Ik heb maar 1 monnik gezien, ze zijn helemaal in het zwart gekleed, het was ook nog een jong iemand maar ik durfde geen duidelijke foto te nemen van hem, in feite was het verboden te fotograferen in heel het domein ... foei Geert.
D17: Maandag 1 september: Busteni - Brasov (75KM).
In het ochtendgloren probeerde de zon van achter de wolken te schijnen maar het was frisjes, ik had s'nachts voor de eerste keer de verwarming aangezet.
In de hoop dat de zon het zou winnen van de wolken besloot ik de toeristische route (73A) richting Brasov te rijden en ergens tussendoor een wandeling te maken.
Helaas, ik reed meteen de mist in, temperatuur 14 graden, gelukkig was de route niet zo lang.
Dan maar een stadsbezoek ondernemen in Brasov, wat verderop.
Het weer in de stad was al stukken beter, ik schat zo'n 23 graden, T-shirt weer, perfect!
Het was wat zoeken om een geschikte parkeerplaats te vinden, parkeren met de camper is meestal een issue in de steden, het was dus opnieuw een stuk wandelen naar de binnenstad.
Brasov wordt beschreven als een van de leukste steden van Roemenië.
Ook hier de Duitse invloed, de stad werd in de 12e eeuw opgericht door de Saksen.
Het centrum is gelegen rondom de Piata Sfatului, het centrale plein.
Brasov is een heel leuke stad om door te wandelen, geen verkeer in het historisch centrum want het zijn allemaal wandelstraten.
Een van de bezienswaardigheden is de "zwarte kerk", ik dacht een zwarte kerk te zien maar neen, de naam heeft ze te wijten aan een grote brand in 1689, waarbij de muren van de kerk zwartgeblakerd werden.
Een andere bezienswaardigheid is de Strada Sforii, de smalste straat van de stad met een breedte van iets meer dan een meter.
Voor het eerst sinds ik in Roemenië ben heb ik iets gegeten op "restaurant" (geen fast food). De hamburger met cola kostte mij iets iets meer dan €14.
Een overnachtingsplaats vond ik al snel in de omgeving van Brasov op een rustig plekje aan een riviertje, ook hier heel veel vuilnis in de berm ...
D18: Dinsdag 2 september: Brasov - Sighisoara (126KM).
Ik werd wakker van het gedrag van Bella, die was constant heen en weer lopen op het dashboard en op de zetel.
Een herder met zijn schapen met dit keer heel wat honden, ik heb er zeker 6 geteld.
Wat zien die beesten er onverzorgd uit en ze stinken van een uur ver.
Het vervolg van mijn roadtrip in noordelijke richting, ik koos er voor om de eerste 40 kilometer niet langs de hoofdweg te rijden maar binnendoor.
Ik keek onderweg mijn ogen uit, heel regelmatig zag ik plaatselijke boeren met paard en kar, eigenlijk ongelofelijk jaargang 2025 in Europa.
De laatste 70 kilometer richting Sighisoara reed ik terug langs de gewone 2 baan weg.
Opnieuw heb ik talrijke verkeers(zelf)moord taferelen gezien.
Je ziet ook regelmatig van die kleine kruisjes staan langs de weg van mensen die verongelukt zijn, tja, zulk rijgedrag ...
Sighisoara is een historische stad aan de grote Tarnava rivier.
De stad is een kleine versterkte ommuurde middeleeuwse stad en werd eeuwenlang bewoond door de Saksen.
Een man kwam zeveren dat de camper te lang was voor een parkeerplaats, ik deed alsof ik er niets van begreep.
Sighisoara is 16-eeuws en is een UNESCO werelderfgoed site, de oude binnenstad is niet zo groot maar heel mooi om te zien, heel gezellig ook.
Sighisoara was de laatste Roemeense stad die ik bezocht heb, het was eigenlijk vooraf niet voorzien dat ik zoveel steden ging bezoeken.
Op amper enkele kilometers van het centrum vond ik een pareltje!
Opnieuw moest Fluffy daarvoor een pittige grintweg trotseren maar het was zeker de moeite waard. Helemaal alleen in de in de "middle of nowhere" vlak aan een meertje en met een gigantische speelruimte voor Bella.
Een pipetje Frontline tegen teken en ander ongedierte is een must op reis.
D19: Woensdag 3 september: Sighisoara - Brazesti (178KM).
Uitgebreid mijn tijd genomen om wakker te worden en de "huishoudelijke taken" te doen.
Een plaatselijke boer was in de buurt bezig wat gras af te maaien voor zijn dieren, hij zwaaide even.
Was het niet van de blakende zon dan zou ik een paar dagen op dit heerlijke plekje gebleven hebben, er was geen schaduw in de nabijheid.
De Route.
Een definitieve beslissing heb ik nog niet genomen wat ik ga doen de komende dagen.
Op de kaart zag een toeristische "groene" route vanaf de stad Turda, ik zou starten met deze te rijden.
Roemenië heeft een van de strengste prostitutie wetten in Europa, sekswerkers worden effectief vervolgd en krijgen gevangenisstraffen lees ik, toch zie je ze regelmatig op de parkings, de "dames van goede zeden".
Zoals ergens verwacht viel de toeristische weg wat tegen, ik had er vooraf ook niets over gelezen, het was dus hopen op een bezienswaardigheid.
Buiten enkele mini mini watervalletjes en een beer in hout ... waren de bezienswaardigheden heel dun gezaaid.
Ik besloot al snel een rustig overnachtingsplekje te gaan zoeken met 4G verbinding en waar Bella zich kon uitleven.
D20: Donderdag 4 september: Brazesti - Arad/grens Hongarije (245KM).
Ik had besloten de rit naar de grens met Hongarije te maken, ik had alle bezienswaardigheden die ik vooraf had aangestipt gezien in Roemenië, het was boven mijn verwachtingen, de natuur is er prachtig.
Jammer dat Roemenen vuilaarts zijn, ze laten overal afval achter, veel van mijn overnachtingsplekken stonken naar urine en uitwerpselen, verschrikkelijk, op deze manier maak je geen reclame voor je land.
De rit van 250 kilometer richting Hongarije, was grotendeels saai, het cowboygedrag van de Roemenen heb ik al genoeg vermeld op mijn reisblog, het is telkens met volle aandacht rijden..
Een carwashbeurt voor Fluffy, een traditie tijdens mijn reizen.
Ik vond een overnachtingsplekje in Arad op een 40- tal kilometer van de grens met Hongarije op de parking van een klooster.
Een vignet voor Hongarije werd online gekocht voor de dag erna.
D21: Vrijdag 5 september: Grens Hongarije - Grens Oostenrijk (532KM).
Een dagje op 't gemak rijden van Hongarije naar Oostenrijk.
Onderweg heel wat fileleed, ik probeerde die te ontwijken maar ik kwam vast te zitten in de stad Györ, gevolg nog meer file maar ik liet het niet aan mijn hart komen, ik had tijd.
Het was al na 18h toen ik de grens met Oostenrijk over reed, ik besloot om meteen een overnachtingplekje te zoeken, die vond ik in de buurt van Hartberg.
D22: Zaterdag 6 september: Hartberg - Ludmannsdorf (215KM).
Het was eerst de bedoeling om de Villacher Alpenstrasse te rijden in de buurt van Villach maar het was nog meer dan 2 uur rijden en ik had geen zin om mij te haasten, het is tenslotte vakantie.
Ik wilde die pass op het gemak rijden en regelmatig stoppen om te genieten van het natuurschoon.
Als alternatief had ik de Wörthersee gekozen die net voorbij Klagenfurt ligt, ik wilde mijn wandelschoenen nog eens aanbinden.
De Wörthersee vond ik niet echt spectaculair mooi, het is blijkbaar het grootste bergemeer van Karinthië en wordt vooral gebruikt voor watersport.
Eerst een stop in een stad/dorp waar ik de naam niet van weet, er was ook buiten het meer niets spectaculairs te zien.
Ik had een wandeling uitgezocht die in "Velden" start, toen ik deze stad binnenreed was het daar razend druk.
Eerst dacht ik dat er een rommelmarkt gaande was dus ik parkeerde Fluffy om er eens door te lopen maar het was geen rommelmarkt, het was een motortreffen ...
Veel lawaai, ronkende motoren, stoere vrouwen en mannen.
Bella was bang van al dat lawaai dus ik hield het al snel voor bekeken en we zochten rustiger oorden op om te gaan wandelen.
Die rustige oorden vond ik, zo'n 15 kilometer verder in het gehucht Ludmannsdorf vlakbij de Sloveense grens.
Het was wel wat zoeken naar de start van de wandeling, er was niet echt een duidelijke bewegwijzering.
De wandeling van een 8- tal kilometer liep vooral door de bossen naar een waterval die droog stond ...
Ik had tijdens de wandeling graag wat (berg) vergezichten gezien maar helaas, maar toch heb ik super genoten van de wandeling, het was toch al enkele dagen geleden dat ik de wandelschoenen had kunnen aantrekken.
Goed 2 uur later waren we terug aan Fluffy, voor een overnachtingsplek moest ik niet ver rijden.
Een mooi plekje met een mooi zicht, jammer genoeg langs een weg.
D23: Zondag 7 september: Ludmannsdorf - Villacher Alpenstrasse (103KM).
Voor een keer had ik de wekker gezet want ik wilde vroeg richting Villacher Alpenstrasse rijden.
De Villacher Alpenstrasse is een toeristische route van 16,5 kilometer lang.
Via 7 haarspeldbochten en heel wat andere bochten slingert de bergweg zich omhoog naar ruim 1200 meter hoogte, tot net op de boomgrens. Het is een tolweg, €23 voor de camper.
Onderweg naar de top biedt de panoramaweg prachtige uitzichtpunten op het Dobratsch natuurpark.
Die uitzichtpunten zie je niet van de weg, er moet telkens geparkeerd worden en een korte wandeling gemaakt worden.
Ik vond de weg eigenlijk wat tegenvallen, pas als je helemaal boven bent, aan de boomgrens is het uitzicht fantastisch!
Maar er stond nog een wandeling op het programma, 11 kilometer, 900 hoogtemeters te overwinnen, dat is best pittig te noemen.
Ik besloot om Bella niet mee te nemen, het was heel veel klimmen en bovendien waren er heel wat wandelaars op het pad te zien.
Bella zou amper uit de rugzak kunnen onderweg, dus ik liet haar in de camper met de dakramen open en de ventilators aan, bovendien was het geen volle zon, de temperatuur was net boven de 20 graden.
Het uiteindelijke doel van de wandeling was de kapel op de top van de Dobratsch, toch wel een uitdaging.
Als je dan bovenkomt, na 2h30 constant klimmen, bezweet, moe voelt het echt aan als een overwinning. De terugweg van anderhalf uur is dan nog een detail ...
Bella lag uitgestrekt te slapen in haar kamertje onder het bed toen ik terugkwam bij Fluffy.
Na mij wat verfrist te hebben was het hoogtijd om een slaapplaats te zoeken. Die vond ik 20 kilometer verder aan een stationsgebouw in de buurt van Spittal an der Drau.
D24: Maandag 8 september: Spittal - Innerfragant (43KM).
Oostenrijk ... ik was er heel veel in het verleden, het blijft 1 van mijn favoriete landen in Europa waar ik heel graag naar toe ga.
Het land is voor mij enorm aantrekkelijk door haar spectaculair natuurschoon, het straalt rust uit en rust is waar ik van hou.
Een 25- tal kilometers van het overnachtingsplekje vond ik (opnieuw) een toppertje, "Raggaschlucht". Raggaschlucht is een spectaculaire wandeling over houten steigers en trappen.
Raggaschlucht is een natuurmonument, op de wandeling kon ik tientallen watervallen bewonderen.
Het is zeer spectaculair om de rivier de Raggabach door de kloof te zien banen.
Een paar jaar geleden bezocht ik de Vingard kloof in Slovenië, Raggaschlucht(kloof) vond ik veel mooier om te zien.
Gigantisch veel plaats en een superzicht op de waterval.
D25: Dinsdag 9 september: Innerfragant - Grobglocknerpass (240KM).
Ik was al vroeg op pad, ik had besloten om de Grobglocknerpass Hochalpenstrabe te rijden.
Deze spectaculaire panoramische weg is de mooiste van Oostenrijk met als hoogtepunt de Pasterzengletsjer.
Het was voor mij de 5e! keer, zelf had ik al 3 keer de pass gereden en de eerste keer was met mijn ouders 50 jaar! geleden met een Renaultje 12.
De Pasterzengletsjer zag er toen compleet anders uit.
Jammer genoeg was het bewolkt en zaten de toppen van de bergen in het Nationaal Park Hohe Tauern verscholen achter de wolken, ik hoopte op beter weer tijdens de dag.
Bij de eerste "passage" aan het uitzichtpunt Kaiser-Franz-Jozefs-Höhe zat de top van Grobglockner (3798 meter) in de wolken.
Hoe later op de morgen, hoe beter het zicht werd, ik heb 3 keer van de camper naar het uitzichtpunt gewandeld, samen goed voor meer dan 10 kilometer heen en weer wandelen.
Ik was verbluft toen ik de Pasterzengletsjer zag aan het uitzichtpunt Kaiser-Franz-Jozefs-Höhe.
Deze is sinds mijn laatste bezoek gigantisch weggesmolten, ongelofelijk !!!!
Ik heb 3 keer op de gletsjer gewandeld, dit is nu verleden tijd want het is gewoon niet meer mogelijk.
In het souvenirwinkeltje vond ik een aanzichtkaart van de jaren 70, toen ik voor de eerste keer geweest ben.
Voor alle duidelijkheid, de foto is in de zomer genomen.
Na de Grobglockner volgde de Edelweisspitze met fantastische vergezichten.
Een absolute topdag was het, een mooi sluitstuk van een fantastische vakantie.
De komende dagen ga ik op 't gemak richting Vlaanderen rijden.
Voor Bella was de reis een super ervaring, het beestje heeft enorm genoten en het gezelschap van mijn poes was voor mij een heel aparte (reis) ervaring.
In tegenstelling met mijn vorige lange camper reizen hebben mijn reispartner en ik helemaal geen ruzie gehad...
De liefde van een dier is onvoorwaardelijk, love you Bella!